στιχάκια του Michael Schober

ας ήμουν ένα πρόβατο σπουδαίο
με κατσαρό μαλλί. μακρύ και ωραίο,
τα τραγούδια μου να αγαπούν
και στη σκηνή, όταν βγαίνω να με χειροκροτούν

ας ήμουν ο ατρόμητος λαγός
κι όταν καυγάς αρχίζει φοβερός,
εγώ να τρέχω και να λέω "αγκαλιαστείτε
και σαν φίλοι αγαπημένοι φιληθείτε"

ας ήμουνα ένα γουρούνι αριστοκράτης,
σπουδαίος πρίγκιπας, όχι αρχοντοχωριάτης,
να τρέχουν οι υπηρέτες να με ξεσκονίζουν
και την πλατούλα να μου να σαπουνίζουν

ας ήμουν ένα ελεφαντάκι μια σταλίτσα
για να χωράω και στην πιο μικρή τρυπίτσα
να κρύβομαι και φάρσες να σκαρώνω
και όλα εγώ τα ζώα να τα παλαβώνω.

ας ήμουν ένας σαλίγκαρος-σαίτα
κι όλοι να λένε "κοίτα-κοίτα"
όταν θα παίρνω τις στροφές σαν αστραπή
μ' ενα κουρσάκι κόκκινο χωρίς σκεπή

ας ήμουν σαν πούλουλο ελαφρύς,
σαν πεταλούδα να χορεύω ολημερίς
κι όσοι με βλέπουν μπαλαρίνο στη σκηνή
να λένε: "αυτή είναι τέχνη αληθινή"

ας ήμουν ένας γάιδαρος σοφός,
μυαλό ξυράφι, του Αινστάιν αδελφός,
τα νουμεράκια στον αέρα να τσακώνω,
στην αριθμητική ποτέ μου να μην πελαγώνω

ας ήμουν απαλός σαν βελουδένιος,
μαλακός και ζαχαρομεταξένιος,
να μην τσιμπάω όποιον μ' αγκαλιάζει,
να μην πονάει και να μην τρομάζει

ας ήμουνα λιγάκι πιο τεμπέλα,
να μην πετάω όλη μέρα σύρε και έλα
να τραγουδάω και στην δουλειά να μη βοηθάω,
μόνο να λιάζομαι και να καλοπερνάω.

εσύ πως θα ήθελες να είσαι
αν σου 'λεγαν ότι μπορείς ν' αλλάξεις
στο άψε σβήσε;

νυσταγμένος

κοίτα, εδώ κάθονται αγκαλιασμένα με χάρη,
το πουπουλένιο πάπλωμα και τ'αφράτο μαξιλάρι
που, όπως όλοι γνωρίζουν
την κρεβατοκάμαρα κυβερνούν και ορίζουν

εδώ είναι καταπληκτικά
και για μένα ταιριαστά
κάτω από το πάπλωμα θα μπω
και όμορφο όνειρο θα δω

κανείς δε θέλω πια να μ'ενοχλήσει
το γλυκό το όνειρο να με γυρίσει
από τη χώρα της ανεμελιάς
στις έγνοιες της δουλειάς.